وقتى جوان بودم، قايق سوارى را خيلى دوست داشتم. يك قايق كوچك هم داشتم كه با آن در درياچه قايقسوارى مىكردم و ساعتهاى زيادى را آنجا به تنهايى مىگذراندم. در يك شب زيبا و آرام، بدون آنكه به چيز خاصى فكر كنم، درون قايق نشستم و چشمهايم را بستم. در همين زمان، قايق ديگرى به قايق من برخورد كرد. عصبانى شدم و خواستم با شخصى كه با كوبيدن به قايقم، آرامش مرا به هم زده بود دعوا كنم؛ ولى ديدم قايق خالى است! كسى در آن قايق نبود كه با او دعوا كنم و عصبانيتم را به او نشان دهم. حالا چطور مىتوانستم خشم خود را تخليه كنم؟ هيچ كارى نمىشد كرد! دوباره نشستم و چشمهايم را بستم. در سكوت شب كمى فكر كردم. قايق خالى

ببـين؛
مـن دارم آرزو به آرزو
تمـام مى شوم ..
به فـردا بگو؛
اين بار
يا اصلا نيـايد،
يا تـو را هم، با خود بيـاورد !

---

صبح ها،
گیج هم خوابی با خیالت هستم ..
تخت خواب را نمی توانم رها کنم،
هی چشم هایم را فشار می دهم،
باز بخوابم ..
باز تو باشی !

---

روزی میرسد روزى ميرسد كه با وجود تمام تقلاها براى ماندنِ كسى كه دوستش داريد، به اين باور ميرسيد كه بايد همه چيز را رها كنيد و برويد ..ميفهميد دست كشيدن از دلتان بهترين كاريست كه بايد انجام دهيد،زيرا آن شخص، خودش را متعلق به شما نميداند ..قلبتان مچاله ميشود، درد دارد،زجر ميكشيد،اما هيچ چيز بدتر از شكسـتن و خرد شدنِ غرور نيست،آدم بى غرور چيزى ندارد كه بخواهد از دست بدهد ..رها كنيد آدم هايى راكه براى رفـتن آمده اند ! + نوشته شده در 2017/7/10ساعت 1:45 PM توسط ❤♫◕‿◕mahaya◕‿◕♫❤ |